Szlachetna paczka - zostań bohaterem!

Uczucie radości towarzyszy nam, Wolontariuszom Szlachetnej Paczki, podczas całej akcji. Jednak od chwili otwarcia bazy dla darczyńców, uśmiech na naszych twarzach pojawia się częściej niż zwykle. Każdy poranek zaczynamy od sprawdzenia, czy nasza rodzina została już wybrana, każdy dzień kończymy z nadzieją, że jeśli nie dziś, to jutro na pewno. I gdy to "jutro" już nastąpi, pojawia się pierwszy uśmiech - uśmiech nadziei. Potem są rozmowy z darczyńcą, zwykle bardzo rzeczowe, ale często też zaskakujące: "czy ten duży miś to może mieć 100 cm, czy mam szukać większego?", "jestem w sklepie, czy buty dla Ani mają być różowe, czy niebieskie, bo są takie i takie, nie mogę się zdecydować?", "co mógłbym kupić dla Pani Ewy, bo Ona tylko o marzeniach dzieci mówiła, a ja chciałbym sprawdzić radość całej rodzinie?"...Wtedy też się uśmiechamy, sami do siebie lub do słuchawki.
Nawet, gdy nasza rodzina jest już wybrana cały czas sprawdzamy jak jest w rejonie, czy inne rodziny też zostały wybrane. I odliczamy, jeszcze 15 rodzin oczekuje na darczyńcę...12...7...3... i już!! wszystkie nasze rodziny będą miały wspaniałe, niepowtarzalne święta!
Kiedy radość Wolontariusza Szlachetnej Paczki jest największa? To chyba pytanie retoryczne. Żadne słowa nie oddadzą tej atmosfery, jaka towarzyszy momentowi otwierania paczek - od niedowierzania, poprzez radość, po łzy wzruszenia. A my, ocierając nasze oczy, które jakoś dziwnie nam się "spociły", w tym momencie możemy uśmiechnąć się do siebie, takim uśmiechem, o jakim pisałam na początku, uśmiechem zachwytu, uśmiechem, który zna tylko ten, kto ma świadomość, że właśnie przed chwilą zrobił coś ważnego.

Dlatego, jeśli ktoś mówi: "po co to robisz?", "daj spokój, nie warto", "nie zmienisz świata" - ja w duchu się ... uśmiecham i przypominam sobie takie mądre słowa, które kiedyś przeczytałam - są one zapisane na ścianie przytułku dla dzieci w Kalkucie, którym opiekuje się zgromadzenie sióstr Matki Teresy. Tymi słowami chciałabym zakończyć: