Szlachetna paczka - zostań bohaterem!

Odruchowo wstrzymuję oddech. Mężczyzna mówi, że jest głodny. Za wszelką cenę staram się nie oddychać. Odpowiadam, że mam jedną bułkę, ale bez niczego. Mężczyzna dziękuje. Schylam się żeby rozpiąć plecak Mężczyzna mówi, że chciałby 50 groszy na taką bułkę z surówką (czy wiem jak ona się nazywa?) Zapinam plecak zupełnie zapominając o nieoddychaniu. Pociąg kolejny raz stanął na peronie w Brzegu i zamarł jak gdyby zapomniał, że nie dotarł jeszcze do celu podróży. Mikroklimat przedziału i zapach, którego tak uparcie chciałam nie czuć, wraca moje myśli do spotkanego mężczyzny. Bycie prawdziwie głodnym to abstrakcja. Między zajęciami, w biegu, bez śniadania? – problem rozwiązuje batonik z wydziałowego automatu. Pod koniec miesiąca okazuje się, jak wiele potraw można przyrządzić za pomocą makaronu, pomidorów i serka topionego. Na co dzień kiełkująca gdzieś z tyłu głowy świadomość, że tam gdzieś znajduje się świat, w którym istnieje głód i zimno nie poraża tak bardzo. Chyba, że ten świat zastępuje nam drogę wyciągając rękę. Władze miast i ośrodki pomocy ostrzegają, że nie należy dawać pieniędzy żebrakom na ulicy. Cynicy śmieją się, że producenci wyrobów wino-podobnych nie potrzebują aż takiego wsparcia. Filozofujący pytają czy za złotówkę można kupić spokój sumienia. Po drugiej stronie obdarty mężczyzna o proszących oczach, umorusane dziecko, babuleńka nisko przygarbiona nad kartonikiem z modlitwą. Nie ma prostych odpowiedzi. Czekając aż pociąg ruszy piszę palcem po brudnej szybie: pomagać mądrze Szukając biletu natrafiam na bułkę (taką bez surówki). W domu powinnam mieć jeszcze trochę serka topionego. W sam raz na kolację.