Paulina i jej mąż poznali panią Bożenę. W czasie wspólnych spotkań życie napisało trudny scenariusz – mąż seniorki ciężko zachorował. Wolontariusze pomogli zorganizować wizytę u lekarza, później przyszła diagnoza: nowotwór. Pan Zdzisław cieszył się z paczki, ale kilka dni po świętach zmarł.

Na tym jednak historia się nie skończyła.

Dziś Paulina i pani Bożena rozmawiają przez telefon kilka razy w miesiącu. Pytają siebie nawzajem, co słychać i jak się czują. Gdy seniorka ostatnio trafiła do szpitala, Paulina postanowiła ją odwiedzić.

„Choć ta historia zaczęła się od pomagania, z czasem stała się czymś znacznie więcej. Dziś wiem, że niektóre relacje zostają z człowiekiem na długo”.

Adam podczas wdrożenia dla nowych Wolontariuszy poznał Klaudię i Błażeja, którzy są jego przyjaciółmi do dziś! Wspólnie działali przez dwie edycje, wyjechali razem na wakacje, spędzili wspólnie Sylwestra i nadal regularnie się spotykają. W Paczce Adam poznał wielu inspirujących ludzi.„Dzięki Weronice, koleżance z wolontariatu, zacząłem uczęszczać na treningi siatkówki, gdzie cały czas mam okazję się rozwijać” – opowiada.

Relacje, które zbudował w Paczce, wykraczają poza grono Wolontariuszy. Do dziś utrzymuje kontakt także z kilkoma Rodzinami, które odwiedzał.

„Z panem Konradem, opiekującym się schorowaną mamą, spotykamy się w najbliższym czasie, aby porozmawiać o naszej wspólnej pasji – kinematografii”.

Koncert na Stadionie Narodowym, wspólne bieganie, a czasami nawet zwykłe wyjście do kawiarni – relacje, które Agnieszka nawiązała w wolontariacie Szlachetnej Paczki nie ograniczają się do sporadycznej wymiany wiadomości w social mediach. To żywe więzi, pełne sympatii i wspólnych doświadczeń offline.

„Jak to w życiu, czasami jak jest ciepło, to spotykamy się nawet dwa razy w tygodniu, a później jest przerwa, bo każdy ma swoje załatwienia. Ale poziom zaufania mam do nich najwyższy. Przecież inaczej… nie powierzałabym im opieki nad moim pieskiem!” – mówi Agnieszka z uśmiechem. „A często mi w tym pomagają. W Paczce naprawdę poznałam ludzi, których mogę nazywać swoimi przyjaciółmi”.